کار وینارویچ جنبشی وجودی را برای شورش یا دست‌کم آفرینش‌گری وجودی برمی‌انگیزند. هنگامی‌که به‌نظرمی‌رسد همه‌چیز در تاریخ هنر گفته‌شده و...

مهم‌ترین دست‌آورد هنریِ سیا اَرمجانی، سازه‌هایی‌اند که به‌طرزی رادیکال پیش‌فرض‌های مخاطب را درباره‌ی فضا و نسبت‌های انسانی سامان‌یافته در...

اجرایی درخشان از هنرمندِ نامی اهل آفریقای جنوبی، «ویلیم کنتریج» [۱] با نام «سر و بار» [۲] در «آرمُری» یا اسلحه‌خانه‌ی خیابان پارک [۳]...

ناهمگنیِ بدنه‌ی کاری «بروس نَومن» [۱] او را بدل به یکی از نخستین هنرمندهای پسارسانه می‌کند اما نَومن در میان هنرمندهایی‌ست که گرفتاری...

میلاد رستمی و علی رضا صحاف زاده | تابستان ۱۳۹۷ آن‌هنگام ‌که آسان‌گیری تنها راه درمانِ واماندگی اجتماعی به‌نظرمی‌رسد؛ منتقدهای هنر ایران...

رضا عبدُه از آن دست استعدادهایی‌ست که هر جامعه‌ی آزاد تنها چندتایی از آن‌ها را در هر دوره‌ی تاریخی تاب می‌آورد. دامنه‌ی نفوذ چنین...

کیفیت خودکاوانه‌ و خودسازمان‌دهنده‌ی نقاشی‌های «دیوید سلی» هم‌واره در پس تداعیِ معنایی ژرف و دست‌رسی‌ناپذیر پنهان می‌شود. او هم‌چون...

کم‌وبیش یک‌سال‌ونیم است که در میان سکوت نزدیک به مطلقِ آشنای جامعه‌ی هنری ایران، و گالری‌‌دارهای ایران به‌طورویژه، مدیرهای یکی از...

نسخه‌ی امسال دوسالانه‌ی ویتنی در نگاه نخست، مجموعه‌ای هم‌آهنگ و گیرا به‌نظرمی‌رسد اما تاب نگاه دوم را ندارد. بخشی از گرفتاری آن، کوشش...

هم‌کاری، میان‌کنش، و بده‌بستان بدل به مجموعه‌ای از نُرم‌ها (اگر نگوییم دُگم‌های) هنر امروز شده‌اند و هنر «کرُل بُوِی» یکی از نمونه‌های...