​​​

حکومتی که توانِ شکستِ نظامی دشمن‌اش را ندارد، باید نهایت استفاده را از ابزار تبلیغاتی و پرُپاگاندا و مانورهای رسانه‌ای ببرد، و این درست همان کاری‌ست که جمهوری اسلامی در هفته‌های گذشته مشغول به آن بوده‌است. بیلبُردهای شهری غول‌آسا با گونه‌ای سخیف از زیباشناسی رئالیسم سوسیالیستی، فضای همگانی را به‌اشغال درمی‌آورند؛ فضای مجازی با رانت سایبری، در اختیار اتاق فکرهای سپاه و هم‌فکرهایشان در غرب قرارمی‌گیرد؛ انیمیشن‌های ساخته‌شده با هوش مصنوعی روایت‌هایی خیالی از پیروزی را با چاشنیِ طنزی بی‌مزه ارایه‌می‌کنند؛ و کارناوال‌های شبانه با بلندگو، پرچم، و علم‌وکُتل تبلیغاتی، با بزرگ‌نمایی، صدای اقلیتی خشن را به‌جای صدای اکثریت آزادی‌خواه ایران می‌نشانند.  

​

در گفتاری دیگر از مجموعه‌ی تازه‌ی «فکرها و فریادها»، میلاد رستمی و علی رضا صحاف زاده به گفت‌وگو درباره‌ی این استراتژهای سانسور و سرکوب نشسته‌اند. 

​

تصویرپردازی‌های تبلیغاتی حکومت البته اغلب بسیار ضعیف‌اند اما برای مخاطب‌هایشان، چه اوباش طرف‌دار رژیم در ایران، و چه مصرف‌کننده‌هایشان در «نیویرک‌تایمز» مانند فرناز فصیحی به‌اندازه‌ی کافی خوب‌اند و کارکرد خود را دارند. عکس‌هایی تایید‌شده از جانب جمهوری اسلامی یا شاید حتا ساخته‌وپرداخته‌‌شده به‌دست ایشان، در صفحه‌ی نخست روزنامه‌هایی چپ‌گرا چون نیویرک‌تایمز و گاردین بازتاب می‌یابند و تصویری به‌شدت یک‌سویه از مردم ایران و خواست‌شان گزارش‌می‌دهند تا شاید بتوانند از عزم مردم امریکا برای غلبه بر یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های سیاست‌ خارجی کشورشان بکاهند. دروغ‌های چندش‌آوری که پرُپاگاندا بر سر مردم ایران آوارمی‌کند، کارکرد سومی نیز دارد و آن تجاوز روانی به خانه‌ و ذهن شهروندها، و خوارکردن مردمی‌ست که حقیقت را می‌دانند و در تلاش‌اند تا سرنوشت خود را دیر یا زود در دست‌بگیرند.   

​

این تبلیغات درواقع سوی دیگر سانسور یک‌پارچه و سرکوب سراسری‌، به‌ویژه بستن اینترنت و اعدام‌هاست. عدم، خلا، و نیستی با روایتی به‌شدت دست‌کاری شده و با سروصدای زیاد پُرمی‌شود. این‌سان، پرُپاگاندا چون روی دیگر سکه‌ی سانسور پدیدارمی‌شود. درمی‌یابیم که سانسور تنها حذف نیست بل‌که سازکاری دوسویه است: آن‌چه نباید گفته و شنیده شود به‌خشن‌ترین شکل ممکن خاموش‌می‌شود تا اسطوره‌های مقوایی دیده و شنیده شوند. این دو کارویژه با هم، سازکار پیام سیاسی رسمی خلافت اسلامی را می‌سازند. 

​

هم‌زمان، گونه‌ای از سیاست مهار در جریان است. حکومت، رانتی تبلیغاتی را در قالب اینترنت «سفید» برای پراکندنِ روایتی به‌اصلاح غیررسمی و درواقع استمرارطلب ایجادمی‌کند. در مجموعه‌ای از پلتفُرم‌ها و پادکست‌های شبه‌دولتی یا خصولتی، روشن‌فکرها وانمودمی‌کنند که مخالف جمهوری اسلامی‌اند اما در نهایت پیامی جز شکست‌پذیری ندارند. هدف، از‌میان‌بردنِ میل دگرگونی در مردم است. این گفت‌وگوهای «انتقادی» در پلتفُرم‌هایی پخش می‌شوند که در نبود اینترنت برای مردم، دست‌رسی و اجازه‌ی کار دارند و سویه‌ای از کارکرد سانسور را نشان‌می‌دهند که در آن نخواستن، پس‌زدن، و گذر، ناممکن اعلام‌می‌شود: می‌توانی درباره‌ی کشتار حرف بزنی، اما نمی‌توانی چیزی را دگرگون کنی. 

​

هم‌چون همیشه، پیش‌نهاد استمرارطلب، کنترل خشم است و تاب‌آوری‌؛ یعنی همان‌ چیزی که مردم با «زن، زندگی، آزادی» و خیزش شیروخورشید پشت سر گذاشته‌اند و بر جایش ایده‌ی براندازی را نشاندند. سامان چندلایه‌ی سانسور در ایرانِ امروز، بیش‌ از آن‌که تنها بر اساس حذف باشد، در پیِ مدیریت میدان پندار یا تخیل سیاسی‌ست: این‌که چه چیزی ممکن به‌نظر برسد و چه چیزی رویایی دست‌نیافتنی.